Het is een cliché dat zijn weerga niet kent, maar tegelijkertijd een waarheid als een koe: TIJD VLIEGT!! Intussen is het alweer 7 weken geleden sinds onze laatste update, en geloof het of niet, maar ik heb mijn agenda naast me gelegd om te zien wat er de voorbije 7 weken allemaal gebeurd is. Natuurlijk hebben we allemaal ons best gedaan om de feestdagen te overleven zonder er een indigestie of een maagbreuk aan over te houden. En zijn we waarschijnlijk het nieuwe jaar ingestapt met een berg goede voornemens. Er zullen er zijn die gekozen hebben voor de jaarlijkse klassiekers: beginnen lijnen, stoppen met roken, meer gaan sporten… Manuel en ik zijn op onze beurt het berekoude nieuwe jaar ingestapt met het goede voornemen om onze kleine uk een zorgeloze kindertijd te bezorgen.
Met Nieuwjaar wenste iedereen mij “een goei bevalling” toe. Heel lief natuurlijk, maar ik gaf toch de voorkeur aan “een gezonde en brave baby” J Ik denk dat het altijd leuker is om een lachende, spelende en goed slapende baby te hebben dan een huilbaby. Want als je een huilbaby hebt, hoe ga je dan als moeder om met die gevoelens van onmacht en falen? Je kan niets doen om baby zich beter te doen voelen, net alsof je met je handen gebonden staat. Op zo’n momenten voel je je als moeder toch de grootste nul van de wereld? Als je je eigen kind niet gelukkig kan maken? Nee, dan geef ik de voorkeur aan een goedgemutst exemplaar. Maar daar zal Moeder Natuur dan een heel grote hand in moeten hebben.
Wat die “goei bevalling” betreft, is het nog een 2 maanden koffiedik kijken. Als ik namelijk de genen van moederskant heb meegekregen, dan zijn de verwachtingen niet om euforisch van te worden… Ik heb al altijd gedroomd van een zo naturel mogelijke bevalling, dus zelfs zonder epidurale verdoving. Er zullen mensen zijn die me compleet voor gek verklaren, die zeggen “waarom zou je afzien als er voldoende medische hulpmiddelen voor handen zijn om die pijn te verlichten”? Wel, ik kan ze allemaal gerust stellen: als de pijn echt niet te harden blijkt te zijn, zal ik niet te fier zijn om de anesthesist erbij te laten roepen voor de verlossende ruggenprik ;-) Zover zal het echter misschien niet eens komen. Zoals gezegd, mijn genen werken in mijn nadeel. Mijn overgrootmoeder heeft 7 kinderen gekregen, en stuk voor stuk waren het zeer zware en moeilijke bevallingen. Mijn grootmoeder heeft 2 kinderen gekregen, mijn moeder en nonkel Guido. Nonkel Guido was de 2e en is met de keizersnede geboren. 5 jaar eerder, toen mama eraan kwam, was de keizersnede blijkbaar nog niet ingeburgerd, en ging men nog voor een natuurlijke bevalling. Maar niet zonder de nodige moeilijkheden: als de dokter tijdens de bevalling de papa naar buiten roept en hem vraagt “wie wil je dat we redden, de moeder of het kind?”, dan weet een mens al genoeg. Gelukkig hebben zowel oma als mama de bevalling overleefd. Mama is uiteindelijk met de ijzers verlost geworden, maar niet zonder de nodige schade bij zowel moeder als kind achter te laten. En dan zijn ook zowel mijn zus als ikzelf met een keizersnede ter wereld gebracht. De kans is dus volgens de gyne vrij groot dat ook ik niet genoeg opening zal krijgen voor een natuurlijke bevalling en ik dus voor een keizersnede zal moeten gaan. En dat zou ik verschrikkelijk zonde vinden. Wat heb je er als toekomstige moeder aan om daar passief op de tafel te liggen, te wachten tot ze je buik opengesneden hebben, daar niks van te voelen en dan te horen te krijgen dat je een zoon of dochter hebt? Neen, ik wil liggen zweten en hijgen en puffen, ik wil ongestraft lelijke woorden kunnen uitroepen, en ik wil de hand van Manuel kunnen kapotknijpen J Of dat geluk mij gegund is, daar zullen we nog een tijdje op moeten hopen.
Ok, now to the fun part! J Wat is er de voorbije weken met baby VDB gebeurd? Vrij simpel eigenlijk: die is alleen maar heel erg gegroeid en sterker geworden. Vorige dinsdag werd op basis van de 3 metingen (buikomtrek, schedeldoorsnede en lengte dijbeen) tot een gewicht van 1750 gram besloten. Toch niet weinig, als je weet dat we nog 10 weken te gaan hebben? Baby is intussen zodanig gegroeid dat de plaats in mijn buik al behoorlijk beperkt wordt. Rond de as draaien lukt nog zonder problemen, onderste boven draaien zou al een hele klus worden. Feit is wel dat baby blijkbaar meer dan tevreden is met dat rond de as draaien: ik denk dat dat, afgaande op de intussen zeer duidelijke schopjes, minstens 10 keer per dag gebeurt J Krijgen we een voetballer of een voetballerina? ;-) Die schopjes, of eigenlijk moet ik zeggen “serieuze stampen”, worden hoe langer hoe harder en hoe beter voelbaar en zichtbaar. Wanneer ik me ontspan en ga zitten of liggen, duurt het meestal niet lang of baby laat van zich horen. Je ziet dan mijn buik echt bewegen, hoewel ikzelf muisstil zit. Manuel en ik vinden het heerlijk om al die bewegingen en verplaatsingen van de voetjes te bekijken en te bevoelen. Langs de ene kant is het soms lastig dat baby zó beweeglijk is, maar langs de andere kant is het een ideaal middel om te weten dat er nog steeds leven in de brouwerij is, en het is nog leuk ook! J
En de leukste periode moet denk ik nog komen. Gisteren morgen, ik was nog niet helemaal wakker en had nog geen zin om op te staan, deed ik nog even mijn pyama-bloesje naar boven om mijn buik te bekijken en wat zoveel vriendinnen me al verteld hadden, was daar ineens! Rechtsboven op mijn buik verscheen een bultje dat er even bleef staan, en dan stilletjes verschoof van de ene kant van mijn buik naar de andere J Geen stampje dus, maar wel baby die vermoedelijk ook net wakker werd, zich uitrekte, en er niet beter op vond dan met het voetje eens te testen hoe rekbaar die buikwand is J SCHITTEREND!! En zo kijken we elke keer weer opnieuw uit naar nieuwe vorderingen. Vanavond staat nog een 3D-funecho op de planning, we zullen eens gaan zien wiens trekken ons kleintje meegekregen heeft J
Lang geleden, inderdaad, maar de drukte op het werk heeft mij telkens weer belet om ons sprookje verder aan te vullen. Dat gaan we dus nu een beetje proberen goed te maken!
Waar waren we gebleven... juist, bij het gyne bezoek op 17 november. Buiten het feit dat onze junior nog steeds geen geslacht wilde prijsgeven en ons in spanning wilde houden, was er verder niet veel te vertellen, alles was dik in orde. Het is nu al wel duidelijk dat junior een heel bezige bij is, en niet stil wil zitten. De gyne stelde ons toen wel voor een dilemma: hadden we er al eens over nagedacht wat we wilden doen met een eventuele vruchtwaterpunctie? Nee, daar hadden we nog niet over nagedacht. We hadden het er thuis al wel eens een keer terloops over gehad, maar om nu die vraag concreet gesteld te krijgen, was toch wel even een koude douche: je wordt meteen weer met je neus op de feiten gedrukt...
Die feiten zijn vrij ondubbelzinnig: hoe ouder je bent, hoe groter de kans op een baby met een afwijking, gaande van trisomie 13, 18 (in beide gevallen heeft de baby geen kans op overleven) of 21 (mongolisme) tot hazelipje, open ruggetje, aardbei- of wijnvlekken, hartafwijkingen, verdikkingen in de nek... de mogelijke afwijkingen zijn legio. Vermits ik intussen 34 ben, lag dat risico al redelijk hoog. Mijn eerste reactie was "testen die handel". Tot de gyne mij vertelde hoe groot het risico was op een miskraam ten gevolge van de punctie: 1 op 200 loopt verkeerd af! Toen ik dat hoorde veranderde mijn nogal duidelijke pro-punctie toch in een serieus twijfelgeval. Stel je voor dat uit die punctie blijkt dat je een perfect normale baby binnen in je draagt, en dat je die schat kwijt zou raken doordat er iets misloopt bij de punctie of in de dagen erna! Dat vergeeft een mens zichzelf toch nooit?
Manuel en ik zijn dus naar huis gegaan, hebben er 3 avonden serieus over gewikt en gewogen, hebben aan verschillende mensen die ooit een punctie lieten doen gevraagd hoe zij dat ervaren hebben, en hebben dan 4 dagen later beslist om er toch mee door te gaan. Gasthuisberg gebeld, afspraak gemaakt. Tot ik in het weekend een vriendin van me sprak. Zij was 22 toen ze zwanger was van haar zoontje. Bij haar risicometing kwam echter een "verhoogd risico" uit de resultaten. Zij had dus een punctie laten doen. Maaaaarrr... vooraleer ze dat had laten doen was ze een gespecialiseerde uitgebreide echo gaan laten uitvoeren, en daar was blijkbaar, in geval van een afwijking, al heel veel op te detecteren! Toen was bij ons natuurlijk de keuze heel snel gemaakt: afspraak maken voor die uitgebreide echo, geplande punctie afbellen, en even de kat uit de boom kijken.
Op 27 november zijn we in het UZA op bezoek gegaan bij Dr. Paul Ramaekers, een heel vriendelijke gyne, die ons bij elk beeld op de echo in mensentaal uitlegde wat we zagen. Zo'n echotoestel laat alles natuurlijk veel meer in detail zien dan een gewoon toestel, en ik kan je wel vertellen dat ons hart een beetje smolt toen we op groot scherm een mooi beeld kregen van het hartje van onze spruit: 2 kamers, 2 boezems, knap werkende hartkleppen... PRACHTIG! We waren ook wel onder de indruk van de nu reeds zeer gespierde armpjes! Nog maar 20 cm groot, en toch al een biceps waar een bodybuilder jaloers op kan zijn :-) Voor de rest alleen mooie en gezonde beelden. Na een onderzoek van ruim een half uur mochten we weer naar huis, met een 3D-foto van het snoetje en een DVD met 20 minuten echo-beeld. Thuis hebben we uiteraard de DVD nog een keertje laten afspelen, en het beeld waar dat kleine duimpje richting mondje gaat en hummel op dat duimpje begint te sabbelen, dat vergeten we nooit meer! Een heel mooi aandenken!
Uit de echo bleek dat alles, maar dan ook alles, binnen de normale grenzen lag, en Dr. Ramaekers heeft ons letterlijk gezegd dat, als hij in onze plaats was, hij geen punctie zou laten doen, omdat er geen reden was om aan te nemen dat er iets niet OK zou zijn. We hebben daarom ook de raad van de man opgevolgd, en hebben rustig kunnen beslissen om het risico van een punctie niet te nemen.
Wat ook wel de moeite waard is om te vermelden: sinds een week of 2 voelen we dat hummel op regelmatige tijdstippen voetbaltraining heeft :-) In het begin kon ik het alleen voelen, aan de binnenkant van mijn buik, maar intussen zijn we wel zover dat Manuel bij momenten zijn hand op mijn buik kan leggen, en de stampjes door de buikwand heen voelt :-) Er zijn weinig woorden die kunnen beschrijven hoe je je op zo'n moment voelt, maar "ZALIG" is er alvast één van! Voelen dat er leven binnen in je groeit, dat zelfs behoorlijk actief is, is een fantastisch en wonderbaarlijk gevoel. Dan pas besef je hoe groots Moeder Natuur tewerk kan gaan!
Eergisteren werden we dan op het maandelijks appèl bij onze eigenste gyne verwacht. Nadat hij het protocol van Dr. Ramaekers ovelopen had, was het tijd om op de tafel te gaan liggen en daar kregen we goed en slecht nieuws te horen. Het goede nieuws had alles te maken met ons kleine wondertje: alles perfect in orde, de groei loopt zelfs een beetje voor op schema, en junior heeft al een respectabel gewicht van 500 gram! :-) Neem eens een pak spaghetti vast, dan weet je meteen hoe zwaar dat is :-) Verdict was nog altijd hetzelfde: groei perfect normaal, maar de bovenbenen zijn sneller gegroeid dan de rest: het wordt er dus echt eentje met lange benen.
Het slechte nieuws was voor mezelf: blijkbaar komt mijn baarmoederwand nu al naar voor, en als je daar flink je voeten aan veegt, dan kan je op die manier een vroeggeboorte in de hand werken! Ik mag dus niks meer heffen, geen vloeren meer schuren, eigenlijk ook niet meer dweilen... Het enige gereedschap wat nog toegelaten is, is een stofvod en een schotelvod. Zie je me de vloer al proper maken met een schotelvod??? Tja, het betekent natuurlijk dat de last voor Manuel nog wat zwaarder wordt, want met 4 dieren in huis, kan je het je niet permitteren om maar 1 keer per week te dweilen. We gaan alleszins heel erg ons best doen om de raadgevingen van de gyne niet in de wind te slaan, ons koest te houden, en dan af te wachten tot 12 januari om te zien of die baarmoederwand terug is gaan zitten waar hij eigenlijk hoort te zitten...
Miserie miserie...
De voorbije week was er één om niet gauw te vergeten! Vorige maandag mocht ik me vol goede moed aanmelden bij dokter Prik: de huisdokter die met veel plezier en geniepige oogjes een vaccinatie in mijn arm mocht planten. De gyne had me verteld dat ik me toch best liet inenten tegen de Mexicaanse griep. De schade voor mezelf, bij het krijgen van de griep, zou eerder beperkt blijven, maar het risico voor de baby was toch redelijk groot, mede te danken aan het feit dat je als zwangere vrouw amper medicatie mag nemen. Vandaar de wijze beslissing (zo neem ik ze niet alle dagen) om me toch maar te laten vaccineren.
En ik zal het geweten hebben!! 3 dagen lang een linkerarm die nauwelijks nog omhoog te krijgen was (zelfs niet met de nodige Viagra) ;-)) En de dag na de prik 's morgens wakker geworden met een gezicht waar precies een heel bataljon op had staan stampen: pijnlijke tanden, zere kaak, hoofdpijn... Na lichte dwang van Manuel dan maar beslist om de baas te bellen en te vragen of het goed was dat ik een half dagje recupereerde. Tegen de middag voelde ik me gelukkig alweer beter, maar rond 16u begon het toch alweer de kop op te steken. 's Avonds vroeg gaan slapen zat er niet in, wegens toneelrepetitie. De nachtrust van maandag op dinsdag heeft gelukkig wel wonderen gedaan, want buiten de zere arm, was er dinsdag geen vuiltje meer aan de lucht.
Woensdag was dan een vrije dag, en 2 keer raden? Opgestaan met keelpijn. Dus maar naar de apotheker van wacht (ik heb dat altijd aan mijn been!) voor propolis-zuigtabletjes. Ze helpen niet veel, maar ze smaken wel lekker :-) Donderdag dan weer naar het werk, met een stem als een volwassen brombeer, en een kop vol snot, dat er maar niet wilde uitkomen. Neus verstopt, algemene malaise... Een ordinaire valling kan me veel harder doen afzien dan een doordeweekse salmonella :-)
Vrijdag, ondanks een niet al te gezonde toestand, toch gaan werken, maar 's middags toch naar huis gedwongen: de hele namiddag in mijn bed gelegen met nekpijn, hoofdpijn, ellendig gevoel. Tegen de avond gelukkig weer wat bekomen, zodanig dat de première van ons toneel niet in het gedrang kwam. Zaterdag zalig kunnen genieten van lekker uit te slapen, en dat heeft werkelijk fantastisch geholpen. De valling is nog steeds niet voorbij, maar volgens de gyne moet ik daar nog niet direct op rekenen: blijkbaar blijft een valling als je zwanger bent, 2-3 keer zo lang aanslepen dan bij een "normale" mens. Ik ben er dus nog niet direct vanaf...
Er is echter ook nog goed nieuws: een bezoek aan de gyne gisteren heeft laten zien dat onze baby nog steeds mooi op schema groeit, zelfs beter dan op schema. Doordat de baby nu te groot geworden is om in 1 beeld op het scherm te krijgen (ongeveer 20 cm lang nu), wordt de vermoedelijke bevallingsdatum berekend door 3 punten te meten. Eerst de schedeldoorsnede, die uitwees dat de datum nog altijd is zoals eerst voorzien. Daarna een meting van de buikomtrek, die een datum aangaf op 19/4/2010, en daarna nog de lengte van de femur, het dijbeen. Dat ook een vermoedelijke datum aanstipte op 19/4/2010!
Conclusie van de gyne: ne goeie eter met lange benen :-)) Het eerste zal hij wel van mij hebben, het tweede heeft hij duidelijk van de papa. Hopelijk erft de baby nog wat meer trekken van zijn/haar papa :-)
Gisteren had ook een ideaal moment geweest om het geslacht te kunnen zien, maar gezien het Murphy-gehalte van de hele week, was dat gisteren niet anders: de garnaal, die intussen uitgegroeid is tot een prachtige Kreeft Belvédère, hield niet alleen de lippen stijf opeen, maar ook de beentjes zedig gekruist... Nog geen uitsluitsel bijgevolg, dus houden we het maar op "hij": baby is nog altijd een mannelijk woord he...
Weeral een week voorbij, en deze keer weinig nieuws onder de zon.
Nog steeds is mijn nachtrust mijn belangrijkste, maar ook mijn meest onvervulde goed: doorslapen zit er niet bij. In bed gaan liggen is nog steeds synoniem met "bandpijnen" zoals de dokter het noemt: de buikspieren die een hele dag gespannen staan als een veer, en die, op het moment dat je je neerlegt om te gaan slapen, denken dat ze me een plezier doen met even te ontspannen. Nooit geweten dat "ontspannen" zo'n vervelende steken met zich kan meebrengen :-)
Nog steeds word ik afgestraft als ik mezelf tegoed doe aan een voor mij heerlijke, maar voor mijn maag onverteerbare maaltijd. Frieten, pasta, chocoladebroodjes, en andere heerlijkheden zorgen er iedere keer opnieuw voor dat ik me voel als een luchtballon, met de uiteraard bijhorende "uitbranders": zure oprispingen waartegen geen enkele Rennie opgewassen is :-) Gelukkig weegt het genieten van de lekkernijen vlotjes op tegen de onaangename bijwerkingen!
Vanmorgen had ik een afspraak bij de dokter voor een inenting tegen de "Influenza Mexicano". Dokter Prik heeft gelukkig mijn linkerarm gebruikt om zijn favoriete tool in te planten, want potverdorie, deugd doet het op dit moment niet! Mijn arm voelt aan alsof er iemand "10 stompen en een kneep" op heeft geplakt, en ik mag me morgen verwachten aan een dagje ziek en ellendig voelen :-( Maar... alles voor de goei zaak zeker?
Volgens de voorspellingen van Kind en Gezin zou hummel nu al een ongelooflijke 150 gram moeten wegen en 16 cm moeten meten, van hoofdje tot bips welteverstaan. De armpjes zouden al geen stompjes aan de schouders meer mogen zijn, de vingertjes moeten gevormd zijn en zouden mekaar zelfs al moeten raken. De oogleden zitten nog dicht, maar de oogjes zijn al wel volledig klaar voor gebruik. Nog een weekje aftellen voor we dit bevestigd zullen zien bij de gyne...
Nog volgens die zelfde voorspellingen, zou mijn humeur er nu toch moeten op vooruit gaan en zouden de moodswings moeten minderen? Op dit punt ben ik echter nog altijd "in blijde verwachting"... :-)
Het is vreemd hoezeer de dingen kunnen veranderen op 1 week tijd!
Waar ik tot vorige week nog altijd heel slecht sliep, gaat dat de laatste dagen veel beter. Ik moet niet meer elke nacht uit bed om naar het toilet te hollen voor een plasje, en de dromen zijn ook al behoorlijk minder. Nachtmerries waren het zeker niet, maar wel altijd zeer actieve dromen: doodnormale dingen van alledag, maar wel steeds in sneltempo. Stappen was niet stappen maar lopen, er werd altijd hard en zwaar gewerkt, of er werden actieve dingen zoals sport of paintball gedaan. Maar nooit eens een rustige bezigheid! Het zorgde er alleszins voor dat ik elke morgen uitgeput wakker werd :-) Nu word ik al iets beter uitgeslapen wakker, maar heb nog steeds weinig zin om mijn warme knusse bedje alleen te laten. Het moest maar es eenzaam worden! ;-)
De vieze goestingen zijn er wel nog altijd: ik kan me ziek eten aan suikerwafels, worstebroodjes en frieten. Gelukkig kan ik op één of andere manier mijn gewicht nog een beetje onder controle houden. Tot nu toe is er 2.5 kilo aangekomen, en met al de rommel die ik naar binnen werk lijkt me dat nog redelijk :-)
Wat ook nog niet minder geworden is, zijn de spiersteken in mijn onderbuik. Toen dat kleine kwaaltje de kop opstak, was ik enerzijds opgelucht, en anderzijds verbaasd dat ik toch nog buikspieren bleek te hebben! :-) De steken zijn soms behoorlijk sterk, maar zeker niet abnormaal: de spieren bereiden zich op deze manier nu al voor op het feit dat ze nog behoorlijk zullen moeten rekken in de komende maanden. Het zijn kwaaltjes die een vrouw er graag bijneemt om haar droom waar te maken: een kleine uk op de wereld zetten van een beestig knappe en sexy man. Daar doet elke vrouw het toch voor? ;-))
Intussen is het nog 2 weken wachten op een volgend bezoek aan de gyne, en tegen dan zou onze spruit toch al een kleine 15 cm (van hoofdje tot bips) moeten meten. Met een beetje geluk krijgen we dan al te zien of we een zoontje of een dochtertje mogen verwachten...
Manuel en ik zijn sinds vorige zaterdag 14 weken ver in onze aftelreeks naar 24 april volgend jaar.
Vrijdag stond een bezoek aan de gyne op het programma, en alles was in orde met onze spruit. Intussen is hij/zij al gegroeid tot de respectabele lengte van 8.05 cm, het hartje klopt mooi regelmatig, de slokdarm, de maag, de niertjes en de blaas werken allemaal zoals het hoort.
En hummel maakt het zich toch al gemakkelijk in mijn buik: op 1 echo is duidelijk te zien dat hij gezapig op zijn ruggetje ligt met 1 armpje onder het hoofdje :-) De houding waarin mams ook vaak slaapt :-) Hopelijk neemt ie alleen de goede eigenschappen van mama en papa over, en niet de kleine kantjes...
In dat geval, als de baby mijn slechte kanten overneemt, dan wordt het "ne bleiter", een ongeduldig, impulsief en explosief gevalletje. Beter dat hij dan de rust en kalmte van papa mag erven! Wat hij ook van papa mag erven, zijn de looks, ongetwijfeld gaan we dan binnen zo'n 15 jaar de jongedames van de deur moeten wegjagen! :-)
Over kwaaltjes mag ik nog steeds niet te hard klagen: misselijkheid is voor mij een onbekend gegeven, de "vieze goestingen" zijn nog controleerbaar. Alleen het slechte slapen, het overvloedig plassen en de spierkrampen zijn nog dingen die mogen achterwege blijven :-)
Wat ook bijzonder schattig is: Manuel is mijn "watchdog". Regelmatig krijg ik te horen dat ik meer moet rusten, dat ik voorzichtig moet zijn en kalm aan moet doen! Soms zou ik durven denken dat ik een of andere rare en gevaarlijke ziekte heb :-) OK, ik geef het toe, af en toe moet ik al eens ingetoomd worden, maar van porselein ben ik nog net niet :-)
Deze morgen, heel vroeg, was Manuel al wakker, en voelde ik hem ineens zijn hand op mijn toch al vrij zichtbaar buikje leggen: hij wilde graag op die manier aan onze spruit laten weten dat alles niet alleen om mama draait, maar dat papa er ook heel nauw bij betrokken is, en naar zijn komst uitkijkt... Ik denk, dat als ik van chocola zou geweest zijn, dat ik ter plekke gesmolten was :-)
En voor de curieuzeneuzen onder ons: nee, we kennen het geslacht nog niet :-) "Hij" tikt gewoon makkelijker, dus voor alle duidelijkheid: we weten nog niet of het een jongen of een meisje wordt :-)